RSS  

سلام

این پست را برای تمام لحظه هایی که در بند به خود پیچیدی و ازت خبری ندارم می نویسم. این روزها دلم خیلی برایت تنگ شده رفیق، دلگیرم رفیق.

تمام این سال ها که می شناسمت خودت بد عادتمان کردی، دلم برای نوشته احساسیت که اگر گذری به وبت سر می زدم و ساعت ها می ماندم تا تمام پست ها یت را بخوانم تنگ شده است.

فکر نمی کنم که تا حالا کسی بوده باشد که این قدر نوشته هایش برایم جذابیت داشته باشد، هر چند که هیچ وقت درباره من ننوشتی .

قول بده وقتی برگشتی؛ حداقل یک پست هم درباره من بنویسی!  تو برگرد صحیح و سالم، یک پست هم طلبم

مثل تمام آجیل های عیدی که قرار بود به خانه مان بیایی و با دندان بشکنی و آخرش به لیست طلبکاری هایت اضافه شد.

این روزها فکر کنم خیلی ها به تو بدهکارن خیلی ها که درباره شان نوشتی از دوستی هاشن گفتی و حالا سکوت کرده اند.

این چیزها را که می نویسم اشک ام جاری شده رفیق، نمی دانم الان در چه وضیعتی هستی کی و کجا قرار است دوباره همدیگر را ببینیم، نمی دانم و این حال من را بدتر می کند.

همیشه دیدارهای ما کوتاه بود کوتاه تر از آنچه که فکرش را بکنی. نمی دانم شاید اولین بار کافه ثالث بود که همدیگر را دیدیم، مچ بندی "چه" بسته بودی و با دوتا از دوستانت دور یک میز گرد نشسته بودید ما هم با شمس ، مزدا ،هادی میز بغل دستی تان نشسته بودیم.

من و تو در زوایه ای روبرو هم نشسته بودیم و خواه وناخواه چشمان بهم می افتاد. بعد هم کمی نگذشته بود که تو هم به جمع ما پیوستی. آن شب خیلی خوش گذشت، خیلی.  کلی حرف زدیم و شعر خواندیم و خندیدیم و بعد هم مثل همیشه رفتیم.

یادت می آید، سال 86 که جلسه انتخاب هیات مدیره جدید انجمن دوستی ایران و کوبا بود، باز هم تو بودی و این بار یکی از دبیران جلسه بودی که وظیفه ثبت و شمردن آرا را داشتی.

در همان جلسه بود که من هم به عنوان یکی از اعضای هیات مدیره انتخاب شدم، یادت می آید.

و یا آن دفعه که با هم قرار گذاشتیم که برویم شهرک غرب شو لباس های اگزوپلشت .

چه روز خوبی بود کلی خوش گذشت گزارشش را آخرنه تو نوشتی و نه من و بعد هم با ماشین  مهرنوش به قول خودت خانم مهربان  تا میرداماد رفتیم و از آنجا تا سید خندان پیاده آمدیم و از برنامه هایی خیرخواهانه ای که برای بازمانده های بم برگزار کرده بودید گفتی. به پیشنهاد تو، برای بازمانده هایی که در بیمارستان های تهران بستری بودند، پول جمع کرده بودید و سیگار خریده بودید و بینشان پخش کرده بودید.

خدایش چه حالی بهشان داده بودید، راستی این روزها سالگرد بم نزدیک است حتم دارم چهره ات در ذهن تک تک بازمانده های بم که گذرشان به بیمارستان های تهران رسیده ،  حک شده است.

راستی این روزها حتمن دلت برای یک پک سیگار لک زده است، برگشتی حتمن جبران می کنی می دانم، تو خودت را هم که بکشی از دود خلاصی نداری!

یادت هست همان روز که داشتیم می رفتیم شوی لباس ، خانه ایی که قرار بود برای گزارش برویم را گم کرده بودیم و تو در عوض از روی زمین چیزی پیدا کردی که عقل جن هم بهش نمی رسید و تو بوسیدش و بر تخم چشم هایت گذاشتی و...

و یا آن روزی که با هم رفتیم سر شریعتی و 2 تا کیک خامه ای بزرگ خریدیم، آخرش هیچکدام نخوردیمش اما کیف داد کلی خندیدیم.

و یا آخرین بار که من با خواهرم بودم و تو با بچه های مجله که حوالی میدان ونک روبروی فروشگاه آدیداس دیدمت کلی وایستادیم و گفتیم حتی خندیدیم.

انگار همین دیروز بود.

وای اگر بودی امشب هم مثل تمام شب هایی که بر ما رفته است حتما تو پای کامپیوترت نشسته بودی و ناگهان چراغ مسنجرت روشن می شد و با هم درباره کار و زندگی حرف می زدیم.

واقعن از صمیم قلبم آرزو می کنم کاش بودی هر چند که همیشه من و تو یک دوست معمولی بودیم و هرازگاهی همدیگر را می دیدیم مثل همه اتفاقی دیدنت در خانه هنرمندان وکنار حوض زیر نور ماه نشستن و حرف زدن، اما همیشه با هم احساس صمیمیت کردیم .

تو همیشه پر ایده بودی، سبز بودی و هیچ وقت بی کار نمی نشستی و همیشه آنقدر طرح و ایده برای کار کردن داشتی که آدم دلش می خواست که می توانست همه سوژه ها را همزمان با هم کار کند. حتمن الان هم مثل یک ضبط صوت داری  ضبط می کنی می دانم وقتی برگردی آنقدر قصه داری که بگویی، باید سال ها هیچ کاری نکرد و پای حرف هایت نشست و در دود سیگارت گم شد..

همیشه می گفتی که می خواستی داستان نویس شوی  اما نمی دانم چرا از سر از دنیای نفرین شده روزنامه نگاری در آوردی.

از خودت که نه از یکی از دوستان مشترکمان پویا شنیده ام که می گفت وقتی اراک بودید  تو پویا و مسعود  دیگر دوست دربندمان و چند نفر دیگر، برای رسیدن مجله آدینه لحظه شماری می کردید و اتفاقا شما تنها کسانی بودید که آدینه می خوانید.

می دانم مزدک اگر بخواهم بنویسم بحر طویل که چه هزار و یکشب می شود.

شاید من وتو و امثال من و تو هایی که روزی می خواستیم شاعر یا نویسنده شویم سر از دنیای دیگری در آوردیم و بسیار دردها بر جان خریدیم و آخرش هم نویسنده نشدیم. اما باید اعتراف کنم تو قصه گوی خوبی بودی امشب هم آمده بودم گشتی در وبلاگت بزنم و چرخ بخورم در میان دودها و حرف هایت. که سهر شدم تا از درد دوری و بی خبری بنویسم که ماه است سینه ام را فشرده و امشب اشک ام را بر گونه ایم جاری کرده ....

امروز بعداز مدت ها قرار شد که در تحریریه خبر آن لاین هم حضور فیزیکی داشته باشم، مدت ها بود که به غیر از گزارش های میدانی ، بخش عمده کارم را اتاق کار شخصی ام انجام می دادم.

حوالی ساعت ۷ بود که از دفتر خبر آن لاین بیرون زدم، تازه می خواستم سری به نشر چشمه بزنم و بعد بروم خانه هنرمندان، تا از نشست نقد و بررسی فیلم محمد اصلانی گزارشی تهیه کنم که ناگهان با پرایدی که به سرعت به سمتم می تاخت روبرو شدم،  گویی راننده آن عنان از کف بریده بود و یارای ایستاندن پراید را نداشت .

بی شک راه گریزی هم برای من نمانده بود. 

در یک چشم بهم زدن پراید با من اصابت کرد و پس از یک پشتک بالانس، با زانو تالاپ کف خیابان پهن شدم و از درد زانو ....

فکر نمی کردم که راننده پراید ازماشین پیاده شود، فکر می کردم که الان پایش را می گذارد روی گاز و در خاطر من تنها سفیدی پرایدش می ماند که می خواست سرنوشت مرا سیاه کند

با همه دردی که از ناحیه زانوهام احساس می کردم، فقط به پاهام فکر می کردم و دوربین ام که برخلاف همیشه به جای اینکه تو کیف اش بگذارمش تو کیف دستی ام گذاشته بودمش.

تنها چیزهایی که یادم می آید این بود که به راننده می گفتم آقا زندگی من را فلج کردی اگر پاهام یا دوربینم چیزی شده باشد

فکرش را بکن حتی وقتی که تصادف کرده بودم به دوربینم و کارم فکر می کردم

تف به این زندگی لعنتی که حداقلش من را مجبور کرده که برای کارم زندگی کنم و اینکه اگر پام بشکند یا دوربینم خانه نشین می شوم و گند زده می شود به همه چیز

فکرش را بکنید مریم آموسای کز کرده در گوشه تخت

فکرش را بکنید .......

.....

.....

.....

.....

راستی پیمان ناصح پور من را مجبور به ..... کرده  است

لعنت به شغل ما که به قول بهمن هدایتی خبرنگار سیاسی شغل ما نفرین شده است.

خلاصه بعد از اینکه به بیمارستان فیروزگر رفتیم و از پایم عکس گرفتند مجبور شدم که به پاسگاه نیروی انتظامی سنایی برویم که پای برگه ایی را امضا کنم که از راننده شکایتی ندارم و... باقی قصه

راستی امیرحسین  به خدا این دفعه من عجله نداشتم و تازه می خواستم بروم گشتی میان کتاب های نشر چشمه بزنم بعد بروم سر گزارش این اتفاق افتاد

به قول خودت بهتر است برایم لباسی سفارش بدهی که هم ضد گلوله باشد  هم ضد ضربه و هم نمی دانم....

این روزها آن قدر ضد  یت ها زیاد شده که

برای خاطر جمع کردن دوستان اگر جویای حالم هستد باید بگویم من خوبم تنها کمی درد از ناحیه زانو به ویژه زانو چپم احساس می کنم و اینکه باید هر چه سریعتر صبح شود و من دوربینم را به بیمارستان نورنگار برسانم تا شاید فرجی شود و از این پس عکس هایی از امید شادی و آزادی بگیرد.

همین جا لازم می دانم که از محبت قادر عاقلی دوست عکاس و فرشته دوست نقاشم و هادی و رضا تشکر کنم که در لحظه ای  که نیاز به احساس امنیت و مهربانی داشتم لطف خود را از من دریغ نکردند.

دومین  نمایشگاه عکس انفرادی "بهنام صدیقی" با عنوان "اکباتان غرب تهران" از 9 تا 19 آبان ماه در گالری آریا به نمایش درمی آیند.

"بهنام صدیقی" در این نمایشگاه 25 عکس سیاه و سفید از منطقه مسکونی اکباتان که درغرب تهران قرار دارد  را، به نمایش گذاشته است.

این عکاس، این مجموعه را برای پایان نامه مقطع کارشناسی خود عکاسی کرده است وعکس های این مجموعه از میان 1200 عکس که از فاصله سال های 83 تا 87 گرفته شده اند، توسط "بهنام صدیقی" و "یحیی دهقان پور"  و "مهران مهاجر" انتخاب شده است.

 بزودی قراراست که عکس های مجموعه اکباتان غرب تهران در کتابی به همین نام درمجموعه "کتاب های چشم"،  نشر ماه ریز منتشر شود.

 "مهران مهاجر" در مقدمه این کتاب وکارت نمایشگاه نوشته است.

...این جا اکباتان است. مجتمعی بزرگ، یک شهرک؛ جایی برای جمع شدن انبوه آدم ها. اما عکس ها به من بیننده به جای حس جمعیت، حس پرتاب شدگی چیزها، پرتاب شدن در فضایی سیمانی و خاکستری، پرتاب شدن درمیانه ی یک ناکجا آباد، پرتاب شدن درخت، خودرو، سنگ تابلوی بزرگ، آگهی میزو صندلی، لاینیک ماشین، ایستگاه اتوبوس، دروازه فوتبال و ختی محتویات یک بطری شیر.

آدم ها به کنار، آن ها اصلا نیستند...

هر قطعه عکس این مجموعه 2500000هزار ریال قیمت گذاری شده و قراراست بخشی از عواید  حاصل از فروش این نمایشگاه به کودکان آسیب دیده از زلزله بم، تخت حمایت انجمن نیکوکاری "رهاورد مهر و دانش " اختصاص داده شود.

بهنام صدیقی متولد 1358 و دانش آموخته عکاسی از دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران است. اوعکاسی را از سال 1376 با حضور در انجمن سینمای جوان ساری آغاز کرده است و از سال 1381 با ورود با دانشگاه به طور حرفه ای عکاسی مستند خبری را با مجله" فرهنگ و پژوهش"، روزنامه "جام جم"، آژانس عکس "سوره" و روزنامه "آینده نو" پی گرفته است.وی تاکنون جوایزمتعددی را نیزبه خود اختصاص داده است.

صدیقی که گرایش اصلی اش در عکاسی مستند است از سال 87 از دنیای عکاسی خبری خداحافظی کرده است.

شهرام شیدایی دوم آذر به دلیل بیماری سرطان مری در حالی که ماه‌های اخیر را در بستر بیماری گذرانده بود، چشم از جهان فرو بست.

کانون نویسندگان ایران در اطلاعیه‌ای که به مناسبت درگذشت شیدایی منتشر کرد، نوشت: شهرام در آزادگی‌اش، در شعرها و داستان‌ها و دیگر آثارش و در مهر و عطوفتی که به تبار انسان داشت در همه ما زنده است.

کانون نویسندگان در بیانیه خود افزوده است: تکاپوی مستمر او را در روزهای سیاهی که در پاییز 77 بر همه ما گذشت هرگز از یاد نمی‌بریم.

«محسن حکیمی» یکی از اعضای کانون نویسندگان پس از خواندن بیانیه این کانون در مراسم خاکسپاری شیدایی، به گفتن خاطراتی از مراسم‌ یادبود درگذشتگان قتل‌های زنجیره‌ای نویسندگان و روشنفکران ایرانی پرداخت.

مارک اسموژنسکی، مترجم لهستانی هم برای درگذشت شیدایی پیام تسلیتی فرستاد.

با این که شهرام شیدایی شاعر قدرتمندی بود و دو مجموعه شعر منتشر شده او از مجموعه‌های تاثیرگذار دهه 70 به شمار می‌رود، اما در مراسم خاکسپاری او بسیاری از چهره‌های فرهنگی حضور نداشتند.

رستمی: شعر شیدایی متعلق به دوران ما نبود

اردشیر رستمی شاعر، نقاش و کارتونیست در مراسم یادبود شهرام شیدایی از هنرمندانی که در طول نه ماه گذشته با شیدایی ابراز همدردی کردند، قدردانی کرد.

وی گفت: اگر شهرام شیدایی در کره و سرزمین دیگری جز ایران زندگی می‌کرد بی‌شک عمر طولانی‌تری داشت.

رستمی در ادامه سخنانش، شیدایی را شاعر صاحب سبک و قدرتمندی خواند که ارزش او در زمان زندگی‌اش دانسته نشد.

وی گفت: شعر شیدایی متعلق به دوران ما نبود، اگر چنین بود امروز در مراسم خاکسپاری او افراد بیشتری حضور داشتند.

به گفته رستمی، هنگامی که ایران مدرن شود تازه شعر شیدایی درک خواهد شد و تا زمانی که چنین اتفاقی در ایران نیفتد، شعر او ناشناخته خواهد ماند.

او در ادامه به ناهمواری‌هایی اشاره کرد که در طول سال‌هایی که شیدایی ترجمه می‌کرد، با آن روبه‌رو شد و شماری به گفته او «مترجم نما» ترجمه‌های شیدایی را به نام خود ثبت و منتشر کردند.

چوکا چکاد، شاعر و مترجم هم یکی از شعرهای مجموعه «آتشی برای آتش دیگر» سروده شهرام شیدایی را برای حاضران خواند و گفت: شعرهای شیدایی یک سر و گردن بالاتر از شعرهایی بود که او به فارسی ترجمه کرد.

چوکا افزود: اما او برای امرار معاش مجبور شد که بخشی از وقت خود را صرف ترجمه، ویراستاری و انتشار کتاب کند.

در مراسم خاکسپاری شاعر و مترجم دهه 70 ایران «مجید تیموری» شاعر و مترجم یکی از شعرهای مجموعه «خندیدن در خانه‌ای که می‌سوخت» را برای حاضران خواند و سوسن سرخوشی، مترجم شعرهای شهرام شیدایی به زبان آلمانی هم یکی از شعرهای او را خواند.

اجرای این مراسم را جواد شریفی، شاعر و نویسنده بر عهده داشت.

شهرام شیدایی متولد 1346 ویراستار، مترجم، شاعر و نویسنده‌ای بود که با وجود آثار ارزشمندی که از خود به جای گذاشت، در طول سال‌های زندگی‌اش کمتر از او یاد شد.

او دستی هم در ترجمه از زبان سریلیک داشت و در مدت زمانی که در دانشنامه ادب فارسی به سرپرستی حسن انوشه فعال بود، چند مقاله از این زبان ترجمه کرد.

مجموعه شعر «آتشی برای آتشی ديگر» (1373)، ترجمه شعرهای منتخب ويسوا شيمبورسکا «آدم‌ها روی پل» با همکاری مارک اسموژنسکی و چوکا چکاد (1376)، ترجمه‌ شعرهای صالح عطایی، بلکه داها دئینمه‌دیم «شايد ديگر نتوانم بگويم» به همراه چوکا چکاد (1376)، گردآوری مجموعه‌ داستان از هشت نويسنده‌ ايرانی «ثبت نام از کسانی که سوار کشتی نشده‌اند» (1379)، مجموعه‌ داستان «پناهنده‌ها را بيرون می‌کنند» (1379)، مجموعه‌ شعر «خنديدن در خانه‌ای که می‌سوخت» (1379) و ترجمه‌ مجموعه‌ آثار اورهان ولی «رنگ قايق‌ها مال شما» (1383) آثاری هستند که از شهرام شیدایی به یادگار مانده است.

از این شاعر چند مجموعه شعر منتشر نشده و چند ترجمه ادبیات داستانی ناتمام مانده است.

گزارش و گزارش تصویری من از مراسم خاکسپاری شهرام شیدایی

لینک گزارش «شعر شیدایی متعلق به دوران ما نبود»

گزارش تصویری مراسم خاکسپاری شهرام شیدایی

این روزها تن هایی ام خیلی بزرگ شده و زندگی ام در ناتمامی خود سر در گم و گیج با درد خویش دست و پنجه نرم می کند

این روزها ها خوب نبوده اند و خوب هم ....

اول ازهمه فکر می کردم که همه چیز از بیماری مادربزرگم شروع شد، نه باید کمی عقب تر برگردم از ماجراهای  پس از انتخابات شروع شد که همه چیز بوی اندوه می داد هر چند که اتفاقاتات خوبی هم به همراه داشت، اما اندوه مرا بزرگ تر کرد و بعد هم بیماری مادربزرگم و شب های دراز بیمارستان که کوتاه نمی آمدند و بعد هم رفتن مادربزرگ.

اندوهی که حواشی اش و درد و رنجی که بر مادربزرگ 89 ساله ام رفته بود، اندوه مرا سنگین تر می کرد.

مادر بزرگی که در کنار دیگر مادربزرگ های دهه 60 اندوه یک قرن را بر دوش کشیدند و روزهای شان  در مقابل زندان ها و باداشتگاه ها شب شد و شب ها در خلوت تن هایی و سیاه بختی خود در تن هایی گریستند و گریستند و دست معجزه گری از راه نرسید و بعد هم هر روز پنج شنبه شد و مراسم سوز و گداز بهشت زهرا، بهشتی که دل خود مردان و زنان بزرگی جای داده است.

مادربزرگ هم رنج قرن ها را بر دوش می کشید، همیشه ته اخمی بر چهره داشت چهره ای که هرگز لب به اعتراض باز نکرد و پس از رفتن های پیاپی ، تنها وقت خود را صرف بزرگ کردن نوه هایش کرد و در آخرهم به فرزندانش پیوست.

مرگی که هر روز اندوه مرا بیشتر می کند و در خلوتم اشکم را بر گونه هایم جاری می کند.

بعد هم رفتن عمویم که در میان بهت و ناباوری بود.

این روزها نه چیزی خوب شده و نه حال من، اندوهی که در ناتمامی خود بزرگ می شود و با دست تنومندش حنجره ام را فشار می دهد و من هر بار در مقابلش شکسته تر و ت ن ه ا ت ر می شوم

تن هایی که هر روز برزگ تر می شود و به ناتمامی زندگی ام وسعت  می دهد.