يك هفته پيش از مانور قرار شد كه من و محمدرضا شكاري عازم اين سفر شويم اما وقتي به زمان سفر نزديك شديم , سفر احمدي‌‏نژاد به مكه موجب شد كه برنامه هاي ما به هم بخورد.
من براي مراسم بدرقه احمدي نژاد و عازم فرودگاه شدم به خبرگزاري تازه برگشته بودم و مشغول خالي كردن عكس‌‏هايم بودم كه از سرويس سياسي به من اطلاع دادند كه هواپيماي سقوط كرده و اولين خبر را نيز بازتاب منتشر كرد.
دبير سرويس عكس احتمال مي داد كه اين هواپيما يكي هواپيماهايي آزمايشي بوده كه به خانه اي در اطراف فرودگاه خورده است ؛ من نيز با همين خاطر خيلي سريع با كمترين وسيله عكاسي در حالي كه تله وايد نداشتم سريع آژانس گرفتم و در مسير خيابان قزوين بود كه با ترافيك سنگيني روبرو شدم از اين رو متوجه شدم كه نبايد با سقوط هواپيماي كوچكي روبه رو باشم .
در همين حال سوار ماشين آمبولانسي كه داشت راه را باز مي كرد شدم و در راه نيز دو نفر از خبرنگاران ايسنا را نيز سوار كرديم و از كوچه پس كوچه‌‏ها به سمت شهرك توحيد رفتيم دود غليظي فضا را پر كرده بود‌‏, در همين حال قاليباف سراسيمه با موتور خودش را به محل حادثه رساند همه چيز آشفته بود‌‏, در همين گير و دار بود كه با خبر شديم كه هواپيما حاصل دوستان مان بوده است .
با برنو ( عكاس ايلنا ) تماس گرفتم , او گفت‌‏: من سرنشين اين پرواز نبوده ام در همين شرايط بود كه مرا با ديگر بچه ها عكاس و خبرنگار كه تعدادشان هم كم نبود سعي مي‌‏كرديم كه وارد شهرك شويم كه با دژبان ارتش به مشكل برخورديم .
كسي هم پاسخگو ما نبود كه آيا اين هواپيما حامل خبرنگاران و عكاسان بوده است يا نه ؟
بالاخره وسايلمان را جمع كرديم و زير كاپشن‌‏مان پنهان كرديم تا با عنوان ساكنان مجتمع وارد محوطه شديم كه باز هم چون ما كارت سكونت در آن منطقه را نداشتيم ما را راه ندادند با هر زحمتي بود به همراه تعدادي از دوستان در حالي كه دوربين تعدادي از بچه ها ضربه خورد , خودمان را به بالاي نرده ها خودمان را به منطقه رسانديم .
زنگ چند واحد را هم زديم , چند خانواده با ما برخورد بدي كردند و گفتند در همين يك ساعت پيش چند نفر به اسم خبرنگار وارد ساختمان همسايه ما شده اند و وسايل قيمتي شان را به سرقت برده اند , بالاخره يك زوج جوان ما را به شرطي اين كه زياد جلوي پنجره تابلو نشويم ، به خانه شان راه دادند آنجا كه توانستيم وارد خانه اي براي عكاسي شديم , زاويه بسته بود و عكس خوبي از كار در نمي‌‏آمد , در همان شرايط بود كه دوباره دوستان دژبان ارتش از راه رسيدند .
اين دوستان برخوردشان با ما خيلي بد بود حتي خانواده ايي كه ما را به خانه‌‏شان راه داده بودند تهديد كردند ما را هم گرفتند به همراه ديگر دوستان در اتاقك جلوي در شهرك جمع كردند و در انجا هم حالي به ما دادند وقتي به خيال خودشان عكس هاي ما را پاك كردند , ما را رها كردند تا برويم من هم يك موتور گرفتم و عكس‌‏هايم را توانستم صحيح و سالم به خبرگزاري برسانم و پس از آن راهي خبرگزاري فارس شدم .
خاطره دوستان هميشه زنده است و من هرگز خاطرات لحظه هايي را كه با عليرضا برادران زير باران عكاسي مي كرديم و يا زماني كه محمد حسن قريب در شمال از پشت مجسمه شني بيرون آمد از خاطرم و ذهن پاك نمي شود و در اين شرايط تنها براي ما اهميت دارد كه حقيقت روشن شود .



- بي سرپرست شدن يك خانواده چه سعادتي را براي مسوولان مي تواند رقم بزند
" بابك برزويه "- دبير سرويس عكس خبرگزاري آنا و عكاس سابق خبرگزاري ايلنا :
ماموريت عكاسي اين برنامه به عهده من بود اما من از قبل به خاطر اينكه بچه كوچك دارم به علي رفيعي گفته بودم كه سفر دور نمي روم اما به خاطر اينكه لنز دوربين ام بسيار قوي بود و من از فيلم هاي جنگي عكس‌هاي بسياري گرفته بودم براين سفر انتخاب شده بودم ؛ اما در نهايت در آخرين لحظات علي رفيعي قبول كرد كه من به اين برنامه نروم و برنو به جاي من براي رفتن انتخاب شد ؛ تا اينكه ....
روز حادثه , فرا رسيد باور كردن اش بسيار دشوار بود اما كاري نمي شد كرد .
فرداي حادثه براي عكاسي از جنازه هاي سوخته دوستان ام كه در سردخانه كهريزك بودند مرا آفيش كردند .
خبرگزاري ايلنا كه در آن زمان به صورت حق تصوير با آن كار مي كردم تنها خبرگزاري بود فقط توانست از كهريزك عكس منتشر كند .
در اين برنامه يك خبرنگار زن ( ايلنا) كه هم زن منحصر به فرد و هم خبرنگار منحصر به فردي بود همراه من بود .
در اولين برخوردي كه با جنازه ها داشتم حال من بد شد ساعت حدود 9 صبح بود كه من را با آمبولانس من را به يكي از مراكز درماني بهشت زهرا انتقال دادند در آنجا تا ساعت 1 بعد از ظهر زير سرم بودم.
پزشكان اورژانس به من هشدار دادند كه تو در شرايط خوبي نيستي به محل حادثه برنگرد اما من برگشتم و توانستم عكس بگيرم و در تمام اين شرايط اين خانم خبرنگار دلواپس و احوال پرسي من بود .
البته در حال عكاسي شرايطي روحي ام خوب نبود و پارامترهاي عكاسي‌‏ام بهم ريخته بود اما بايد عكس مي گرفتم .
يك سال از اين سانحه جگر خراشي گذشت اما همچنان حقيقت براي ما روشن نشده است ما خودمان شغل‌مان را انتخاب كرده ايم و ميدانيم چه راهي مي رويم اما اين دليل نمي شود كه مسوولين نيز شرايط مناسبي را مي توانند براي ما فراهم نكنند .
متاسفانه مدير يكي از رسانه ها كه ابراز ناراحتي كرده بود كه اي كاش ما هم در اين ميان شهيدي داشتيم ؛ حالا مثلا اگر پدر ديگري مي رفت و كودكان چون بجه هاي عليرضا برادران مي‌‏مانند و همواره در رنج , بي مهري بودند آيا اين حادثه دردناك سعادتي را مي توانست براي مسوولين به بار بياورد‌‏؟‌‏


          

    
- مسوولان رسانه ها بايد پرسشگر باشند
اميرپورمند ( عكاس ):
در زمان حادثه C130 من تازه كار عكاس خبري را شروع كرده بودم و به همين خاطر با توجه به آلودگي هوا , در شهر مشغول عكس گرفتن از آلودگي بودم كه تلفن همراهم زنگ خورد و " علي رفيعي "- دبير عكس ايلنا به من گفت هواپيمايي سقوط كرده و مجروحان اش را به بيمارستان شريعتي انتقال دادند د رهمين گير و دار بود كه دوباره گوشي‌‏ام زنگ خورد و به نن گفت كه مجروحان شريعت رضوي انتقال داده اند .
سريع يك موتور گرفتم و راه افتادم چون فكر مي كردم كه دچار مشكل خواهم شد و به توصيه دبيرم دوربين ام را مخفي كردم , و خودم را به بيمارستان رساندم اجازه ورود و عكاسي به من نمي دادند تا اينكه از لاي در سردخانه توانستم از اجساد پوشيده در پتو عكس بگيرم ديدم كه امير خلوصي عكاس ايسنا هم داخل سردخانه است من هم با هر زحمتي بود وارد سرخانه شدم و شروع به عكاسي كردم كه عكس‌‏هاي چون جمجمه‌‏اي كه پوست سرش سوخته است را گرفتم چند عكس گرفته بودم كه مامورين و كاركنان بيمارستان با ما برخوردي كردند كه يعني عكس نگيرد و ما هم مجبور شديم كه لحظاتي عكس نگيريم.
اما دوباره زماني كه داشتند اجساد را انتقال مي دادند شروع به عكاسي كردم وقتي كارم تمام شد , موتور گرفتم و دوباره به ايلنا برگشتم.
ترافيك آنقدر سنگين بود كه موتوري از جوي آب هاي خيابان هاي اطراف آزادي در خلاف جهت حركت مي كرد تا مرا به سرعت به ايلنا برساند.
وقتي ايلنا رسيدم‌‏, همه منتظر بودند عكس‌‏ها را ببينند گويي شرايط ويژه‌‏اي بود من خيلي عادي بودم اما همه انتظار داشتند كه رنگ و رو پريده باشم .
وي افزود : در همين لحظات بود كه بچه ها سرويس هاي مختلف كه منتظر عكس‌‏هاي من بودند , من گفتند اين جنازه هاي جزقاله شده پيكر دوستان همكار خودمان است و حسن قريب نيز يكي از اين پيكرهاي جزقاله شده است جا خوردم گويي همه در آن لحظات آينده خود را مي ديدند .
متاسفانه رسانه هايي كه مي خواستند پس از اين حادثه دوباره عكاس و خبرنگار براي پوشش خبري مانور بفرستند اما آنها بايد پرسشگر باشند .
مدير مسوول‌‏هاي روزنامه ها و يا خبرگزاري ها چرا به همين راحتي براي نيروي كه برايش سالها هزينه شده است‌‏, اهميتي قائل نيستند‌‏, وقتي هنوز علت يك سقوط مشخص نشده است حاضر مي شوند ديگر نيروهاي خود را در شرايط مشابهي قرار بدهند .
پورمند با اشاره به اين مطلب كه وظيفه ما خبرنگاران و عكاسان است كه در عرصه اطلاع رساني خوب عمل كنيم گفت : اما اين دليل نمي شود كه مسوولان با هر نوع سهل‌‏انگاري ما را در شرايط دشوارتري قرار بدهند .

-نفر بعدي ما هستيم
محمد خيرخواه ( عكاس يونايتدپرس ) :
از كلاس زبان برمي گشتم ؛ به تلفن همراه‌‏ام زنگ زدند و گفتند هواپيمايي حوالي شهرك توحيد سقوط كرده است همان جا موتور گرفتم , نزديك شهرك كه شدم دود و جمعيت آنقدر زياد بود كه مامورين حفاظت امنيت به كسي اجازه ورود به محوطه شهرك را نمي دادند كه در همان لحظه دوربين ام را لاي كاپشن پنهان كردم و همراه سربازان سردار طلايي وارد محوطه شدم .
در همان شرايط توانستم چند تا عكس بگيرم كه نيروي هاي امنيتي سر رسيدند و يك حال درست حسابي به ما دادند و وقتي ديدم كه امكان عكس گرفتن وجود ندارد , به چند عكس كه گرفته بودم اكتفا كردم , موتور گرفتم, حوالي ميدان آزادي بود كه عكاس رويترز با من تماس گرفت و گفت كه اين هواپيما حامل دوستان خبرنگار و عكاس ما بوده است
گفت : مهدي قاسمي نيز در اين پرواز بوده است اما من گفتم نه من مهدي را همين چند دقيقه پيش ديدم, در همين حال و صدا و گريه بودم كه خودم را به خانه رساندم تا عكس ها را براي ارسال آماده كنم .
طرف آسوشيتدپرس چند ميل به من زدند , از دست رفتن دوستان ام را به من تسليت گفته بودند بعد از آن هم راهي ايسنا شدم تا به دوستان عزادارم بپيوندم .
معمولا لحظه اي نمي شود كه حادثه C130 را فراموش كنم تنها چيزي كه مرا آزار مي دهد اين است چرا بايد چنين اتفاق‌‏هايي بيفتد و كسي نيز پاسخگو آن نباشد و تغييري نيز در شرايط و امكانات بوجود نيايد با اين هم فكر مي كنم نفر بعدي خود ما هستيم .



- جزقاله شدن سعادت مي خواهد !
يلدا معيري( عكاس آزاد):
ساعت 2 بود كه از طريق مهدي قاسمي ازسقوط هواپيما با خبر شدم ؛ خودم را به شهرك توحيد رساندم و آن لحظه تمام نيروهاي توجيه نشده انتظامي , ارتش نيروهاي هوايي, بسيج در محل حادثه حضور داشتند و به ما اجازه ورود به محوطه را نمي دادند كه سردار قاليباف از راه رسيدند با در خواست و خواهش از او خواستم كه من را نيز همراه خود به داخل ببرد, او هم نگاهي به كرد , گفت از همراهان من جدا نشويد .
با مهدي قاسمي همراه قاليباف وارد محوطه حادثه شديم چون ما مي خواستيم عكاسي كنيم , از قاليباف فاصله گرفتيم.
تنها 8 فريم عكس گرفته بودم كه ماموران ويژه دور برو ما ريختند و به امكان عكاسي كردن را از ما گرفتند , من هم زرنگي كردم و cf ( حافظه درون دوربين ) را قايم كردم و توانستم حداقل عكسي را كه گرفته بودم را پنهان كنم .
در همين گير و دار بود كه حسن زاده مسوول انجمن خبرنگاران ايسنا را ديدم كه روي زمين نشسته بود و گريه مي كرد تعجب كردم ؛ اما وقتي با او حرف زدم متوجه شدم كه دوستان خبرنگار و عكاس ما در اين پرواز بوده اند .
اين حادثه باورم نمي شد‌‏ , حال مهدي قاسمي هم خيلي بد بود و دچار توهم شده بود هي مي گفت: دوربين مي بينم , كيف عكاسي مي بينم . او هنوز هم از كيف عكاسي قرمزي حرف مي زند كه در حول و حوش حادثه ديده بود .
در همين گير و دار بود كه ماموران سردار طلايي از راه رسيدند به ما اجازه عكس گرفتن ندادند , حتي دستور داشتند كه دوربين هاي ما را هم بشكنند.
همه ما را گرفتند و بردند داخل اتاقك جلوي شهرك سي و چهل نفر را به زور داخل اين اتاقك به زور چپانده بودند دوست عزيزي به نام آقا رسول هم به همه بچه يك حال حسابي داده بود و لنزد و يا دوربين خيلي از بچه ها شكسته بود.
حال محمد برنو خبرنگار ايلنا هم خيلي بود , مرتب اسم "مهدي مير افضلي"- عكاس ايرنا را بلند بلند تكرار مي كرد و سرش را به درو ديوار مي كوبيد , آن روز دست چند تا از بچه ها شكست در نهايت پس از چند ساعت اسارت و پاك كردن عكس بچه ها , ما را آزاد كردند كه برويم .
پس از اينكه از اتاقك بيرون آمديم موتوري گرفتم كه تا به محل كارمان برگرديم , پس از اينكه به دفتر روزنامه رسيدم , از زبان راننده موتور شنيديم كه تمام طول راه را بند بلند گريه كرده ام و جيغ كشيده ام و پس از اينكه عكس ها را به دفتر روزنامه رساندم , خودم را به ايسنا رساندم با بچه ها راه افتاديم رفتيم خانه بچه ها .
مثلا عليرضا برادران تازه يك خانه قسطي خريده بود كه حداقل 20 و 30 سال قسط دا رد , در اين شرايط سخت چه كسي مي تواند جواب خانواده هاي اين افراد را بدهد از نظر روحي كه عزيزترين كسان خود را از دست داده اند از نظر مالي هم كه وضعيت خوبي ندارند , واقعا چه بايد بكنند .
پس از اين اتفاق از زبان خيلي ها شنيدم كه خوش به حال بچه‌‏هايي كه در اين پرواز رفتند.
آيا واقعا جزغاله شدن‌‏, سعادت مي خواهد.
سوالي جدي من اين است پس از اين حادثه براي خانواده ها و همكاران اين عزيزان چه كرديد , خيلي از بچه ها هنوز كه هنوز نتوانسته اند از نظر روحي به شرايط قبلي باز گردند با يك لوح يا چند شاخه گل كه نمي‌‏شود دل خانواده ها را شاد كرد و آنها را به زندگي اميدوار كرد .
شايد اگر دبيران و مسوولين مطبوعات آن قدر به خبرنگاران و عكاسان فشار نمي‌‏آوردند بچه ها حاضر نمي شدند كه سوار هواپيمايي كه 6 ساعت تاخير داشت بشوند‌‏, اي كاش مسوولين احساس مسووليت مي‌‏كردند .
قطعه 50 بهشت‌‏زهرا را به خبرنگاران اختصاص داده اند اما در گذشتگان سقوط هواپيمايي آنتونف را نيز در اين قطعه به خاك سپرده اند بهتر است نام اين قطعه را به قطعه قربانيان تغيير بدهند .



- آيا كسي هست كه ما به زندگي اميداوار كند
مهدي قاسمي ( عكاس ايسنا ) :
گفت‌‏: روز حادثه ساعت 2 بعد از ظهر كه من دفتر تماس گرفتند و خبر داده اند كه هواپيما باربري در يك مجتمع مسكوني سقوط كرده است سريع يك موتور گرفتم و خودم را به محل حادثه رساندم , دود آتش , سخن از چيز ديگري داشت , معلوم بود كه هواپيما باري نبوده است .
وقتي به دم درب شهرك توحيد رسيديم , به دليل نظامي بودن منطقه مسوولين نظامي به ما اجازه ورود نمي دادند ؛ در نهايت به همراه يلدا معيري به همراه قاليباف خودمان را به محل حادثه رسانديم چند تا بيشتر عكس نگرفته بوديم كه ما را گرفتند تازه پس از آن متوجه شديم كه سرنشينان اين هواپيما دوستان خودمان بودند كه قرار بود صبح پرواز داشته باشند .
ما را در يك اتاقك نگهباني در جلوي شهرك جمع كردند‌‏, قفل بزرگي هم به درب اين اتاقك زدند , وضعيت در اين اتاقك بسيار بد بود .
هنوز پس از يكسال نتوانسته ام با اين فاجعه كنار بيايم ؛ اين اتفاق از هيچ يك از ما خبرنگاران عكاسان دور نيست , ما خودمان اين شغل را انتخاب كرده ايم و عكاسي خبري و خبرنگاري از مشاغل سخت است اما بهتر است مسوولين تا حدودي اين شرايط را تا حدودي تغيير بدهند .
همه ما در شرايطي به سر مي بريم كه فكر نمي كنيم اين حادثه از خود ما دور است , بهتر است در اين شرايط كمي اميدوار تر باشيم , آيا كسي هست كه ما به زندگي اميداوار كند , اگر هست , بسم الله .



- قصد ندارم راهي كه برايم انتخاب مي شود را تغيير بدهم
محمد علي برنو ( عكاس خبرگزاري ايلنا ) :
تازه از سفر ايلام بازگشته بوديم و درست روز 13 آذرماه كنفرانس مطبوعاتي لاريجاني بود كه عليرضا برادران به من زنگ زد و گفت‌‏: بيا با ما برويم مانور من كه تازه از سفر آمده بودم به او گفتم كه نوبت من نيست اما او هي تكرار كرد بيا , من هم گفتم باشد و او به علي رفيعي زنگ زد و ماجرا را به او گفت .
همه كار ما رديف شده بود و نام من به جاي بابك بروزيه رد شد كه من با همه دوستان و خانواده ام خداحافظي كرده بودم كه در آخرين لحظات به علي رفيعي اطلاع دادند كه من بايد پرواز بعدي يعني 5 شنبه صبح به محل مانور بروم , زنگ زدم و ماجرا را به عليرضا برادران گفتم به او گفتم تو هم بمان 5 شنبه برويم ؛ گفت‌‏: نه من خسته شده ام مي‌‏خواهم بروم عليرضا يك تكه كلام هم داشت كه هميشه در گوشم زنگ مي زند قسمت هر چي باشد سعي نكن آن را عوض كني , قسمت تو پنج‌‏شنبه است قرار شد پس از كمي شوخي و خنده پنج شنبه همديگر را در چابهار ببينيم .
روز حادثه تك موتور سوار بودم كه تلفن همراه ام زنگ زد علي رفيعي بود و تلفن هي قطع مي شد , بالاخره موتور را نگه دا شته و به رفيعي زنگ زد م .
او گفت‌‏: هواپيما سقوط كرده و بچه ها مردن من تنها كاري كه توانستم بكنم اين بود كه همان جا كنار جوب بنشينم و به عليرضا برادران و حسن قريب زنگ بزنم گوشي برادران خاموش بود و خط عليرضا برادران در دسترس نبود ته دلم با خودم مي گفتم نه بچه ها زنده اند .
گريه امان ام را بريده بود و مردم به دورم جمع شده بودند هر جور بود خودم را به دفتر " امير تاجيك "- خواننده رساندم و با همان حال خرابم رفتم داخل خبر به گوش آنها رسيده بود و فكر مي كردند من هم در اين پرواز بوده ام.
سانحه C130 تاثير بسيار بدي روي زندگي من گذاشت و بهترين دوستم را از دست دادم ؛ از اين پس نيز قصد ندارم راهي كه برايم انتخاب مي شود را تغيير بدهم .
من تنها عكاس بودم كه در تمام لحظات مراسم خاكسپاري عليرضا برادران در حالي كه اشك مي ريختم , دوربين ام را كنار نگذاشتم و تنها عكس به جا مانده از صورت سوخته عليرضا برادران را نيز من گرفتم و اين به خاطر احساس صميميتي بود كه در همه لحظات با عليرضا برادران حس مي كردم .
پس از اين اتفاق حس ديگري نسبت به عكاسي دارم و فكر مي كنم كه عكس‌‏هاي من معنوي‌‏تر شده اند ؛ البته اين عكس‌‏ها را هرگز كسي نديده است من هر وقت دلم براي عليرضا تنگ مي‌‏شود به جايي مي روم كه با او خاطره داشتيم و در اين شرايط تنها چيزي كه من را آرام مي كند عكس گرفتن است .
لحظه‌‏اي نمي شود كه عليرضا برادران را فراموش كنم تنها كسي كه در هنگام مراسم عقدم جايش خالي بود عليرضا بود عكس مشتركي كه با او داشتم از قبل از ازدواج بر روي ديوار خانه ام نصب شده است و هرلحظه ام بلكه هر ثانيه ام با او و خاطره او سپري مي شود.



- باور كنم ؟
علي رفيعي - دبير سابق گروه عكس ايلنا :
از زماني كه اعلام كردند كه اين مانور برگزار مي شود به توجه به تجربه و نوبت سفر پوشش اين برنامه را بر عهده بابك برزويه گذاشتم , برزويه با توجه به اينكه عكاسي فيلم است و تا كنون از بسياري از فيلم هاي جنگي عكاسي كرده است به خوبي مي توانست از پس مانور بربياد اما برزويه به دلايلي حاضرنشد كه در اين سفر حضور داشته باشد .
يك دو روز قبل از سفر ساعت حدود 1:30 دقيقه بود كه عليرضا برادران به من زنگ زد و پس از اينكه حال دو قلوها را پرسيدم از من خواست كه برنو را براي اين سفر معرفي كنم .
برنو ، برادارن و قريب با هم خيلي رفيق بودند من گفتم نوبت برزويه است اما اگر برنو خودش مي خواهد برود مشكلي ندارد با روابط عمومي ارتش تماس گرفتم قررا شد برنو با سفر روز چهارشنبه 7 صبح برود كه در آخرين لحظات اعلام كردند كه برنو و چند نفر ديگر با گروه دوم پنج شنبه بايد بروند .
ساعت حدودا 2 بعد از ظهر بود كه خانواده يكي از همكاران خبر دادند كه هواپيماي حوالي شهرك توحيد سقوط كرده است من هم شجاعي را كه تازه از برنامه رياست جمهوري آمده بود براي عكاسي فرستادم.
مدتي نگذشت كه بچه هاي سياسي خبر دادند كه اين هواپيما حامل بچه هاي خبرنگار و عكاس بوده است باور كردنش مشكل بود.
پرواز بچه ها 7 صبح بود , در همان گير و دار بود كه شجاعي از راه رسيد.
انتخاب عكس را برايم دشوار بود اما با آن همه در ساعات ابتدايي در حدود 40 عكس روي سايت ايلنا منتشر كرديم و در همان گير و دار بود كه با خبر شديم كه اجساد بچه ها را به بيمارستان شريعت رضوي منتقل كردند.
در همين حال بود كه با برنو تماس گرفتم و به او گفتم هواپيمايي كه تو قرار بود با آن بپري سقوط كرده است.
همان جا احساس كردم كه از هوش رفت , خيلي ها فكر مي كردند كه برنو هم با اين پرواز , پريده است .
حتي برايش مطلب نيز آماده كرده بودند و توي صفحه گذاشته بودند تا فردا منتشر شود .
يكي دو ساعت بعد برنو وارد سرويس شد چنان همديگر را در آغوش گرفتيم و گريستيم و هيچ وقت تا به آن اندازه از ديدن برنو خوشحال نشده بودم .
تا در مراسم تشيع جنازه عليرضا برادران شركت نكرده بودم نمي توانستم اين حادثه را باور كنم .
هر كدام از اين بچه ها به نوعي انتخاب شده بودند و هر يك به شكلي يا لنز دوربين از يكي ديگر قرض كردند يا جايشان را با همديگر عوض كردند تا بالاخره به اين سفر بروند گويي عليرضا برادران هم همه را مي خواست با خود در اين سفر همراه كند .
من تا مدت‌‏ها چشم‌‏هايم را كه هم مي گذاشتم تصوير عليرضا برادران جلوي چشمم مي آمد ؛ اما ناراحت‌‏ترين چيز اين است كه هنوز وضعيت پرونده ها روشن نشده است و بدترين خبر غير علني بودن دادگاه اين پرونده است .
من به طور اتفاقي در جريان اين مراسم قرار گرفتم و تصميم گرفتم كه چند كليپ براي اين مراسم بسازم و دوستان راش‌‏ها و عكس‌‏هاي بسياري در اختيارم گذاشتند.
خودم هم عكس هاي بسياري از سايت‌‏هاي مختلف دريافت كردم كه در نهايت با توجه به شلوغي كار استوديوها توانستم با همكاري بچه هاي صدا و سيما واحد مركزي خبر , از استريوي وقت بگيريم و كارمان را شبانه آغاز كنيم .
از اين رو بر اساس راش ها و عكس ها تصميم گرفتم كه سه كيليپ كه يكي بر اساس موسيقي روز واقعه‌‏ ( انتظامي) , مرواي اي دوست ( اصفهاني ) و اذان ( موذن زاده ) را بسازم كه در نهايت موسيقي چنان ناله دادم زد درد جدايي, را جايگزين موسيقي انتظامي , كليپ اذان را بر اساس زيارت مزار شوش دانيال و نماز قنوت بچه هاي شبكه خبر عليرضا افشار شروع كردم كه كار به خوبي پيش رفت و حتي ما يك راش را هم عقب و جلو نكرديم و كليپ‌‏ها هم در روز مراسم تاثير خودشان را روي مردم گذاشتند .
وي افزود :همچنين در ابتداي اين مراسم كاست مرواي دوست اصفهاني در مراسم پخش شد كه صداي هق هق همه به اوج خود رسيد.
در طول اين چند روزها يك پلاتو خوب از يكي از خبرنگاران صدا و سيما در حالي كه گريه مي كرد و با مردم حرف مي زد كه بسيار تاثير گذار هم بود به خاطرم مانده است كه گفت‌‏: انشاء الله خبرنگاران و عكاسان در شادي هاي شما جبران كنند و اين اولين باري بود كه مردم با دست اندركاران خبر رابطه تنگاتگي احساس مي كردند.
پايان پيام